กรูขอยกกลอนที่กรูแต่งให้พวกเมิง  และเพื่อน ก 1 ทุกคน ตอนไปรับน้องตอนปี 1 ที่ระยอง  เพื่อเตือนความทรงจำของเพื่อน ๆ ที่กรูจะไม่เคยลืมว่า

                        “ ไม่เคยลืมความทรงจำของเพื่อน         กี่ปีกี่เดือนก็ลืมเลือนไม่ได้

                                    เพื่อนก็คือเพื่อนยำเตือนไว้ในใจ       ไม่มีใครทดแทนได้กรูให้สัญญา”

หมู กิ๊ก นัท บอล ตาว ชม บี ปอย  ชื่อเพื่อนสนิทนี้จะอยู่ในความทรงจำของกูเสมอ  ไม่มีวันลบเลือนไปจากใจดวงนี้ของกรู  รักพวกเมิงนะ  ดูแลตัวเองให้ดีด้วย

ป.ล.  อย่าลืมส่งข่าวสารทุกข์สุกดิบ  ของพวกเมิงมาให้กรูรู้ด้วยหล่ะ

         ความก้าวหน้าในอาชีพการงานเป็นยังไงบ้าง

         เมื่ออนาคตมาถึง....โชคชะตาจะดำเนินไปทางไหน...แต่กรูก็หวังว่าพวกเราคงจะพบเจอกันอีก...อาจจะได้            

         ทำงานด้วยกันอีกก็ได้...ใครจะรู้

         แต่ที่แน่ๆอย่าลืมไปเทียวลาวบ้างนะเมิง....กรูคิดถึงพวกเมิง...เพื่อนรักสุดขั้วหัวใจ

หมายเหตุ   ไม่รู้ว่าพวกเมิงจะซึ้งหรือเปล่าอะ  แต่ก็ตั้งใจเขียนมาก  และก็เกือบจะร้องไห้ด้วย  แค่คลอเบ้าตาอะ

                   อู้วว...ตลกตัวเองหว่ะ...แต่ยังไงก็รักพวกเมิงนะ